Ο Κόσμος, είναι ένα σκατόμερος.
Ναι μαλακισμένε. Είναι.
Ξέρω από τώρα τι θα πεις. Ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα. Ότι αν σε αγαπάνε τα πράγματα είναι αλλιώς.
Ε, λοιπόν μαλάκα εγώ δεν πήρα ποτέ αγάπη.
Ξέρεις τι πήρα στην ζωή μου; Πήρα μία ψυχολογικά άρρωστη μάνα με τάσεις αυτοκτονίας, έναν πατέρα που την βάραγε στο σπίτι όταν εγώ τα έβλεπα όλα αυτά κλαίγοντας στην γωνία.
Μετά με πήγαν σε άλλη πόλη. Έχασα κάθε φίλο. Ξέρεις τι είχα μετά μαλάκα; Μία θεία που με ειρωνευόταν , μία μάνα που έφυγε από κοντά μου να πάει στο εξωτερικό, και φίλους που με πρόδωσαν με πλήγωσαν και με γάμησαν ψυχολογικά.
Μέτα πήρα ειρωνία, μίσος, πόνο . Αγάπησα μια κοπέλα στην συνέχεια. Με γάμησε και εκείνη ψυχολογικά. Μετά έκανα την πρώτη μου σχέση. Πήρα και εκεί τα αρχίδια μου.
Μετά πήρα μία ψευτοοικογένια..Δούλευα για τον ξάδερφο μου, πιο μακρινό και από τα γαμημένα 4α ξαδέρφια μου όπου ο ορισμός της οικογένειας για αυτόν ηταν ‘δούλευε για μένα, αγαπητέ συγγενή , χωρίς να χρειάζεται να πληρώνω’.
Αυτά πήρα από την ζωή μου.
Και παίρνω ακόμα, ηλίθιους ανθρώπους. Που ποτέ δεν αγάπησαν όπως αγάπησα εγώ.
Μία μέρα θα πάρω την μεγαλύτερη εκδίκηση μου. Το μίσος μου είναι ανεξέλεγκτο.
Μουνιά.
