κανείς δεν έχει δίκιο.
οπότε κανείς δεν πρόκειται να μου πει τι θα κάνω.
κανείς δεν θα με κρίνει.
γύρω μου η κοινωνία….
αυτή η ‘κοινωνία’ μόνο στο άκουσμα της λέξης θα σου έρθουν στο μυαλό μίζερες γιαγιάδες θρήσκες που υποκρίνονται μία ζωή, φιλόδοξοι κατά τα άλλα νέοι που τα μοναδικά ενδιαφέροντα τους είναι τα περιφερόμενα μουνιά και τα μηχανάκια ή απλώς είναι πλέον αλκολικοί, οι εργαζόμενοι που δουλεύουν και θα δουλεύουν περισσότερπ, οι χοντρές λαίμαργες και ηλίοιες που παρεξηγιούνται όταν τις αποκαλούν έτσι, γιατί είναι ηλίθιες.
Μία κονωνία που αποτελείται απο τις ‘κούκλες’ που αγοράζουν, καταναλώνουν, είναι θεωρητικά όμορφες όπως έχει ορίσει την ομορφιά μία διαφήμιση, μία κοινωνία που αποτελείται από τους ‘κροίσους’ με το πανάκριβο αμάξι ,τα μάλμπουρο και το κλαμπ και το γυμναστήριο και μέσα στο κεφάλι τους ένας τόνος σκατά, μία κοινωνία απο ανορεξικές , απο ανοργασμικές, απο άντρες που δεν ξέρουν τι κουβαλάν στα σκέλια τους…
μία κοινωνία σήψης
μαζικής αποβλάκωσης
μαζικης ηλιθιότητας
μαζικής σήψης
σήψη.
παντού σήψη
και καρτερώ σαν άρχοντας της μοναξιάς μου, μόνο μία στιγμή που κάποια, μία γυναίκα θα σταθεί πραγματικά δίπλα μου, είτε σαν το συμπλήρωμα μου είτε όχι, μία γυναίκα που ανεξαρτήτως εξωτερικά, όπως και να είναι, να κουβαλά την λάμψη της ζωής στα μάτια της και να με καρφώσει με την ειλικρίνεια των ματιών της. να μπορεί, να είναι σε θέση να κουβαλήσει την αλήθεια. αυτό που όλοι τόσο πολλοί φοβούνται.
και δεν ζητάω τίποτα άλλο.
μέσα σε αυτή την κοινωνία της σήψης όπου
όλοι πάνω από το κεφάλι σου , σου ψυθιρίζουν μία λέξη: την ανέχεια.
Αυτή η μοναδική λέξη , επινοήθηκε με σκοπό να κάνουν την επικείμενη τρέλα σου μη αποδεκτή κατάσταση οποτε αναγκάζεσαι να την φυλακίσεις βαθεία.
Αυτή η βάρβαρη έννοια, αυτή η ηλίθια λέξη.
Η ανέχεια.
Η ανέχεια και η αποδοχή του μοντέρνου μαζικού μυνήματος.
Είσαι βλάκας. Πάντα θα είσαι βλάκας. Είσαι χοντρός. Είσαι άσχημος. Ποτέ δεν ξέρεις και είσαι πολύ μικρός.
Όποιος δεν μπορεί να καταλάβει την φυλακή του,
τα πάθη του,
όπως η λαιμαργεία του, είτε η εσωτερική του μη ισορροπία,
όποιος δεν κατανοεί απλές έννοιες όπως
του τι σημαίνει η γνώση, η σκέψη,
το να νοιάζεσαι για τον εαυτό σου εσωτερικά
και εξωτερικά
για μένα πλέον δεν έχει καμία ελπίδα προσοχής.
ότι και να πει είναι τα ίδια ακριβώς λόγια που έχω ακούσει ξανά και ξανά.
το χιούμορ θα είναι το ίδιο. ανύπαρκτο.
οι εκφράσεις ολόιδιες με τους γύρω του.
καμία διαφορά. καμιά προσοχή.
η ανέχεια μου εξαντλήθηκε και τείνει να φιλήσει το απόλυτο μηδέν.
