Αυτή την στιγμή βυθίζομαι. Και αυτή την φορά το εννοώ. Δεν είναι κανένα ψεύτικό κείμενο υποτιθέμενης εφηβικής κατάθλιψης, άλλο ένα στιχάκι.
Αρχίζω και σκέφτομαι τι είναι αυτό που πραγματικά χρειάζομαι, και δεν είναι τίποτα άλλο από μία ένεση νοήματος μέσα στην ζωή μου.
Οι παλιές συνήθειες δύσκολα ξεχνιούνται. Οι παλμοί της καρδιάς όταν την κοιτάζω στα μάτια να αυξάνονται και εκείνο το κοκκάλωμα που ούτε με τα ισχυρότερα κουνήματα δεν φεύγει μακρυά. Απλά σκέκομαι εκεί με την καρδιά μου να κάνει χιλιάδες στροφές το λεπτό και το αίμα να περνάει φουσκωμένο από τον λαιμό μου απόλυτα ακούνητος να την παρατηρώ.
Μαύρα μαλλιά, μαύρα μάτια, μόνιμη αίσθηση μελαχγολική και όμως ένα ατελειώτο νησί όπου μπορώ να πατήσω σαν ναυαγός της ζωής. Κάπου εκεί μακρυά….
Μαζί της, απλά εν παρουσία της δεν είμαι λυπημένος, ούτε χαρούμενος. Πλεώ μέσα σε μία τελειότητα της ανυπαρξίας.
